Het RTL 5-programma Expeditie Robinson keert op twee september terug met een speciale editie met BN’ers. Actrice Nienke Römer is een van de deelnemers die afreist naar Maleisië. “Als ik er nu aan terugdenk voelt het als een grote, vreemde droom. Zo onwerkelijk. Maar ik waardeer mijn eigen leven nu weer wel.” De ontberingen in de jungle hebben de actrice wel een vreemde gewoonte bezorgd: ,,Ik wil steeds suikerzakjes meenemen uit restaurants. Voor als ik later honger krijg, haha!”

Ook Wilfred Genee, Johan Derksen en René van der Gijp keren dit seizoen terug met Voetbal International, hét kijkcijfersucces van RTL 7. ,,Ik had nooit gedacht dat onze show zo populair zou worden”, zegt Genee. ,,Ik word zelfs in de supermarkt aangesproken door oudere dames die helemaal niet van voetbal houden, maar wel elke avond kijken. Heel leuk!” Dat Hans Kraaij van SBS niet meer in de show mag komen, betreurt Genee: ,,Hij is ons ontnomen, dus we moeten nu zoeken met een lampje naar een vervanger. Zoveel mensen die én scherp zijn én verstand van voetbal hebben bestaan er helaas niet.”

Voor Linda de Mol breekt een druk najaar aan. De presentatrice is dit najaar weer te zien met Ik Hou van Holland, start met de opnames van de Gooische Vrouwen-film én begint bovendien met het filmen van haar nieuwe comedyserie, die nog geen titel heeft. “Ik heb zelf al een titel bedacht, maar die moet nog worden goedgekeurd.” Ze weet al wel wat voor comedy het gaat worden. “Het wordt een sitcom gebaseerd op het Amerikaanse Everybody Loves Raymond, waarvan we de rechten hebben gekocht. Het wordt hopelijk heel grappig, want dat ontbreekt nog een beetje in Nederland. Een echt grappige comedy.” Jeroen van Koningsbrugge speelt de mannelijke hoofdrol.

Het initiatief is vier jaar geleden in het leven geroepen voor talentvolle, startende ontwerpers. Op het festival in Rotterdam presenteerden zij zich in een tent die gratis toegankelijk was voor publiek. Koers: “Vooral de grote catwalkshow met veel publiek is voor hen een buitenkansje om hun collectie op een professionele manier te showen aan een groot publiek. Er kwamen vorig jaar zo’n 6000 bezoekers naar de shows. Voor de modestudenten en afgestudeerde designers is het een domper dat het niet doorgaat. Het enige dat er verder nog is, is de Amsterdam Fashion Week maar dat is niet voor iedereen toegankelijk.”

Koers is nu bezig met een doorstart voor de Modetent. “Als het volgend jaar lukt, nodigen we ook de modeontwerpers uit die dit jaar zijn afgestudeerd.” In de tussentijd kunnen ze in de winkel van Koers in Rotterdam exposeren, “Sommige ontwerpers grijpen die kans, anderen gaan zelf iets opzetten. Er is helaas geen plek voor alle ontwerpers om tegelijk hun collectie te showen. We zullen het hele jaar door wisselende collecties hebben. De designers die van de winkel gebruikmaken, mogen hier ook een fashionshow organiseren.”

Kijkers, vakgenoten en vrienden geloofden hun oren niet toen de scherpste tafelheer van De Wereld Draait Door eind mei aankondigde te zullen plaatsnemen achter de jurydesk van de talentenjacht Popstars. Van Matthijs van Nieuwkerk naar Henkjan Smits – een groter contrast bestaat er immers niet. Toch wel, blijkt nu, want deze zaterdag stapt hij nota bene in de schoenen van een overwerkte Gerard Joling, met aan zijn zijde die andere ‘enfant terrible’ Beau van Erven Dorens.

Laatst genoemde kan niet wachten om eindelijk met zijn ‘vriend’ samen te werken in de tot SBS6-show omgetoverde versie van Mooi! Weer De Leeuw – naar eigen zeggen met hemzelf als ‘praatjesmaker’ en Huijbrechts als ‘grappenmaker’. “We kennen elkaar al jaren, maar we hebben nog nooit samen iets gedaan”, zegt Van Erven Dorens. “Dat is best spannend, maar gelukkig ken ik zijn manier van werken. Ik weet hoe hij zich gedraagt als er een camera draait. Marc-Marie is een hele gunnende presentator, die een ander echt de ruimte geeft.”

De moves van Huijbregts, die al enige tijd nauwelijks interviews meer geeft, leren ons één ding: er is op dit moment geen mediapersoonlijkheid zo ondoorgrondelijk hij. Hij begon als musical- en toneelacteur, werd toen operazanger en cabaretier en later tv- en filmacteur, presentator en sidekick. In die tijd is hij net zo hard neergesabeld als gehyped – zijn eerste grote tv-show verdween voortijdig van de buis, terwijl de KRO hem een paar maanden daarvoor nog met luid tromgeroffel had binnengehaald. Bovendien heeft hij lak aan de conventies die Hilversum voorschrijft, getuige zijn huidige spagaat tussen de correcte VARA en het volkse SBS.

Er gaan geruchten dat Huijbregts in het nieuwe seizoen van De Wereld Draait Door vanwege die spagaat niet meer welkom is als tafelheer. Het zou bijten met zijn imago van SBS-presentator. Van Erven Dorens, die het afgelopen jaar zelf met grote regelmaat in de dagelijkse talkshow te zien was terwijl hij al bij SBS werkte, vindt hoe dan ook dat het een het ander niet hoeft uit te sluiten. “Júíst! Hij moet juist weer bij Matthijs aanschuiven. Ik ga dat in het nieuwe seizoen ook weer doen.”

Het zit allemaal in de hoofden van mensen, zegt Van Erven Dorens op de vraag of Huijbregts überhaupt wel ‘SBS6′ genoeg is, en niet te ‘VARA’. “Ik ben heel erg tegen die hokjes. Ik vind dat je als presentator gewoon overal aan de slag moet kunnen. Dat is ook zo leuk aan SBS, daar gaat het allemaal niet zo rigide. Daar mogen alle leuke mensen gewoon komen werken, of ze nou bij RTL of de VARA vandaan komen”, aldus de presentator die zelf binnen een paar jaar drie keer wisselde van zender. “Je moet op een gegeven moment ook gewoon denken: fuck it. Dit soort barrières moet je némen, daarom vind ik het ook zo’n moedige zet van Marc-Marie. Hij volgt zijn hart en niet zijn vrienden.”

Vooral voor zijn beslissing om samen met hem De Zaterdagvondshow met Marc-Marie & Beau, zoals het programma voluit heet, te gaan presenteren heeft Van Erven Dorens respect. “Die stap vind ik veel groter dan jureren voor Popstars. Daarin is hij een onderdeel, terwijl hij in onze nieuwe show echt de lead moet nemen. Dat vind ik getuigen van ontzettend veel lef.” Tv-deskundige Bert van der Veer is het met hem eens. “We kunnen in ieder geval stellen dat Marc-Marie risico’s durft te nemen.”

Maar als jurylid in Popstars vindt Van der Veer dat Huijbregts niet erg veel toevoegt. “Nee, in dat opzicht vind ik dat hij niet buitengewoon goed op zijn plek zit bij SBS6. Dat tot op de naad toe afbranden van kandidaten, daar is Marc-Marie helemaal niet van. En wanneer hij iemand een compliment maakt, ja, dan is dat natuurlijk niet zo vreselijk bijzonder. Ik ben vooral benieuwd naar zaterdagavond, hoe hij het zal doen als presentator in een grote entertainmentshow.”

Van der Veer vreest niet voor eenzelfde pijnlijke flop als negen jaar geleden, toen Huijbregts met Marc-Marie Rechtstreeks voor het eerst – en tevens voor het laatst – een grote tv-show moest dragen. “Dat was een 5 Uur Show-achtig concept waarin de actualiteit een grote rol speelde. De Zaterdagavondshow is een heel ander programma, waarin het draait om de kandidaten. Ik denk dat hij met Rechtstreeks wel geleerd heeft dat hij zich niet aan journalistieke programma moet wagen, maar gewoon lol moet maken.”

Wie de set van de nieuwe televisieserie Kruimeltje oploopt, stapt honderd jaar terug in de tijd. Rondom het weeshuis waar Kruimeltje woont, staan een kerkje, een winkel, en een paar marktkraampjes waar ouderwetse borstels, bijenkorven en schoenen te koop zijn. De huisjes en straten zijn bedekt met een laagje sneeuw. Voor het weeshuis zijn de opnames bezig van de scène waarin de moeder van Kruimeltje haar baby weggeeft aan vrouw Koster.

Engelkes, die na de modeacademie begon als dokter Simon in Goede Tijden, Slechte Tijden, combineert zijn productiebedrijf Rick Engelkes Producties met acteren. “De combinatie is juist het leukst. Mijn passie is verhalen vertellen, bedenken en ontwikkelen. Door te produceren kan ik dat veel meer tegelijkertijd doen. Ik speel een rol in de nieuwe Nederlandse film Penny’s Shadow die zich op Ameland afspeelt. Dat is voor mij een uitje. Dan ben ik alleen verantwoordelijk voor de rol en niet voor de productie. Hier ben ik eindverantwoordelijk voor alles.”

De makers hebben de 12-jarige Stefan Perrier gecast voor de hoofdrol van Kruimeltje, omdat hij het beste overkomt op televisie. “Hij staat natuurlijk, spontaan en geloofwaardig op beeld. De andere acteurs zijn ook heel enthousiast over hem. Het gaat hem zo makkelijk af. Dat zoek je, een natuurtalentje.”

Die jonge acteur heeft een hoop weg van het ondeugende boekpersonage. Op de set haalt Perrier grapjes uit met zijn tegenspelers, en zonder enig spoortje verlegenheid stapt hij op de pers af om zich voor te stellen. Voor de acteur is het de laatste week van de zomervakantie, maar hij is nog druk bezig met de opnames. “Ik ben vier weken naar Oostenrijk op vakantie geweest. Dit is ook een soort vakantie, want het is gewoon leuk om te doen. Je kunt hier van alles doen, zoals vissen, voetballen, en natuurlijk opnemen. Je krijgt lekker eten van de catering en daarvoor doe ik het, nee hoor! Het is gewoon super gezellig hier.”

Rick Engelkes speelde elf jaar geleden de vader van Kruimeltje, maar produceert nu een musical en dramaserie over het ondeugende weesje uit de boeken van Chris van Abkoude. Sp!ts nam een kijkje op de set van de nieuwe televisieserie.

De brugklasser is al van kleins af aan bezig met acteren. “Ik denk dat ik drie was toen ik begon. Ik deed altijd al toneelstukjes. Thuis zag ik bijvoorbeeld een keer mijn zusjes jurk liggen en die heb ik aangetrokken. Ik kwam later de kamer binnen zo van ‘haaaay’”, vertelt Perrier terwijl hij met zijn arm zwaait en een meisjesstem opzet. “Dat was wel grappig. Acteren is gewoon mijn ding denk ik.” De acteur, die eerder in de musical Ciske de Rat speelde, zit vanaf volgende week in de brugklas. “Mijn vrienden vinden het allemaal heel leuk voor me dat ik dit doe. Maandag tot en met donderdag ga ik naar school en op vrijdag ga ik opnemen.”

Net als de echte Kruimeltje, haalt hij het liefst streken uit. “Het leukste wat ik tot nu toe mocht doen was een ruit ingooien en voorgetrokken worden door Moor (zijn hond in de serie, red.) op een skateboard die van een kinderwagen gemaakt is. Die ruit moest in één keer goed, want ze gaan niet 16.000 ruiten erin zetten. Ik mocht niet lachen. Het duurde vijf keer voordat ik de ruit eindelijk door had, want ik mocht geen steen gebruiken. Ik moest een stuk papier met nat water gebruiken, want dat lijkt op een sneeuwbal.”

Ook als je Arnie en Bruce niet meetelt heeft The Expendables een indrukwekkende cast met actiehelden. Vooral Jet Li en Jason Statham hebben hun sporen verdiend en ook mannen als Randy Couture en Steve Austin kom je liever niet tegen in een donker steegje. Maar vergis je niet: The Expendables is en blijft een film die totaal hangt aan de stijl en het charisma van zijn centrale figuur: regisseur en hoofdrolspeler Stallone.

De vraag of de film de moeite waard is, moet dan ook vooral door die bril worden bekeken. Stallone was in de jaren tachtig, de periode waaraan hij hier zo uitbundig refereert, onder meer zo beroemd en berucht vanwege de ongelooflijke hoeveelheid tegenstanders die hij over de kling pleegde te jagen. Rambo 3 bijvoorbeeld haalde zelfs het Guinness Book of World Records als meest gewelddadige film ooit.

Het is niet geheel duidelijk of Sly met zijn nieuwste film zijn record scherper stelt, al zou dat zo maar kunnen. Want in de openingsscène op een boot voor de kust van Somalië stuurt hij met zijn team huurlingen al een kleine twintig kidnappers naar de eeuwige jachtvelden.

Dat soort snoeiharde actie mag niet ieders kopje thee zijn, op die momenten werkt The Expendables wel echt. De vlucht na een mislukte verkenningspoging van Stallone en zijn maatje Statham is zeer spectaculair en de twintig minuten durende climax brengt alles in herinnering wat de schieten-tieten-helicopterfilm ooit zo populair maakte.

Ja, er is ook minder goed nieuws. Uiteraard stelt de plot niks voor, maar ook het tempo van de film vloeit niet. Regisseur Stallone neemt te weinig tijd om subplotjes binnen zijn vriendengroep uit te werken. Het lijntje van Dolph Lundgren, waarvoor hij wel tijd neemt, krijgt een bizarre wending. En als Sly probeert een Oscarwaardige emo-scène uit zijn steracteur Rourke te persen, wordt het zelfs even gênant.

De redding van de film is de humor waarmee The Expendables doorspekt is. Sly heeft eindelijk geleerd om zichzelf te lachen. Dat siert de man die ooit ernstige toespraken hield over de toestand van de wereld aan het einde van geweldsorgie Rambo 2. Uiteindelijk smaakt het ensemblegezelschap The Expendables best naar meer. Jean-Claude van Damme schijnt nu wel mee te willen doen. The Italian Stallion tegen de Muscles from Brussels, daarvoor willen we nog wel een tripje back to the eighti es maken.

Gelukkig vermijdt de documentaire Benda Bilili! – wat in de Afrikaanse taal Lingala ‘onder de oppervlakte’ betekent – elk overdadige effectbejag. De film volgt de band van straatmuzikanten in de Congolese hoofdstad Kinshasa terwijl ze in 2007 hun eerste plaats opnemen en vervolgens de aandacht van de hele wereld op zich weten te vestigen. De Franse regisseurs Renaud Barret en Florent de la Tullaye stuitten op de groep toen ze een algemene documentaire draaiden over de Afrikaanse muziekcultuur. Ze legden niet alleen de hele opmars van de band vast, maar hielpen de mannen met geld en middelen ook hun eerste album Tres tres fort te produceren.

Het onverwoestbare enthousiasme van de door het leven getekende mannen is aanstekelijk, en datzelfde geldt voor de film. Het is ontroerend om te zien hoe het zevental zich in de anderhalf uur tijd omhoog worstelt: de paria’s die eerst op kartonnen platen sliepen, veroveren vier jaar later de harten van vierduizend man publiek op een rockfestival in de Franse stad Belfort. Met hun krukken en aangepaste rolstoelen, waarin ze zich met hun handen aansturen, bewegen de mannen zich door het leven met een jaloersmakend optimisme. Dit alles staat in schril contrast met de rampzalige omstandigheden die de film óók toont en die dagelijkse realiteit zijn voor de zeven miljoen inwoners van Kinshasa.

Het grootste probleem van de documentaire lijkt te zijn dat de opmerkelijke geschiedenis eigenlijk te mooi is om waar te zijn. Zelfs een aantal tegenslagen die de mannen tijdens het draaien moesten overwinnen, zoals het afbranden van het opvanghuis waar de meesten van hen slapen, lijken bijna van tevoren bedacht om nog wat extra spanning in te bouwen. Menig mens kan een voorbeeld nemen aan voorman Ricky, die ook dit probleem net als elke hobbel in zijn leven met goede moed tegemoet treedt.

Het moet wel karma zijn dat we de zanger nog geen twee jaar later zien genieten van de luxe van de vijfsterrenhotels waar ze tijdens hun Europese tournee mogen slapen. Zelfs als de sympathieke mannen niet zo prachtig meerstemmig zouden zingen, dan nog zou je ze alle succes van de wereld gunnen.

Christine (Kristin Scott Thomas) zwaait de scepter op het Franse kantoor van een grote multinational. Ze knokt in die functie keihard om een belangrijke baan te krijgen in New York, maar daarvoor moet ze wel goede resultaten boeken in Frankrijk. Ze wordt daarbij geholpen door haar stille, ietwat timide assistente Isabella (Ludivine Sagnier). Eigenlijk is zij het die over het algemeen de beste deals met partners rond krijgt, maar Christine strijkt altijd met de eer. De bazin weet dat ze afhankelijk is van haar assistente en speelt met de onzekerheid van Isabelle, zodat die volgzaam doet wat haar opgedragen wordt. Dit spelletje zorgt ervoor dat er een gespannen, maar intrigerende sfeer in de film ontstaat.

De film krijgt een wending wanneer Isabella een zéér grote deal sluit. Weer is het Christine die zichzelf op de borst klopt, wat haar de felbegeerde baan in New York oplevert. Isabella’s collega en vriend Daniel (Guillaume Marquet) kan het niet langer aanzien en stelt dat zij de Amerikanen moet overtuigen dat de deal door haar gemaakt is. Als Christine daarop de baan toch niet krijgt én erachter komt dat Isabella met haar vriend heeft geslapen, loopt het relatief onschuldige spelletje uit de hand. Isabella wordt meerdere malen publiekelijk vernederd en door het constante getreiter van haar bazin begint ze rare trekjes te vertonen. De strijd tussen de vrouwen wordt steeds harder, met alle desastreuze gevolgen van dien.

In de eerste helft van Crime d’Amour weet regisseur Corneau de kat-en-muis-relatie tussen de twee hoofdpersonen zeer goed neer te zetten. Thomas speelt een bitch eerste klas, die je als kijker liefst zelf de nek om zou draaien. Sagnier zet daarnaast een schattig en onschuldig meisje neer dat zichtbaar niet thuis hoort in de zakenwereld. Maar wanneer het verhaal in de volgende versnelling schiet en de hele situatie echt volledig uit de hand loopt, ontspoort Corneaus thriller. Sagnier heeft moeite de toenemende psychische problemen van Isabella enigszins geloofwaardig neer te zetten en aangezien haar rol juist dan groter wordt, verzwakt dat de impact van de film.

Ook moet het publiek veel te lang wachten op dé plotwending aan het einde van de film, zeker aangezien je die al van mijlen ver ziet aankomen. Op een bijna Columbo-achtige wijze vallen puzzelstukjes tergend traag op hun plek totdat de climax wordt bereikt. Maar Corneau heeft daarvoor al zo rijkelijk met hints gestrooid dat de film al een groot deel van zijn charme en spanning had verloren.

Zoals de titel al doet vermoeden is deze eerste speelfilm van regisseurs Teddy Cherim en Kees van Nieuwkerk (beiden 22) een verzameling van dik aangezette, maar in de grond misschien wel waargebeurde verhalen. Centraal staat de lieve, goedgelovige Dennis (een leuke rol van Achmed Akkabi), die van het platteland naar Amsterdam verhuist om te studeren. Daar ontmoet hij het mooie meisje Sanne (Sallie Harmsen), die weer verliefd is op het vrouwenverslindende alfamannetje Marlon (Manuel Broekman). Deze populaire jongen heeft trouwens ook grote aantrekkingskracht op een eenzame softie als Dennis. Dus als die in beschonken toestand wordt uitgedaagd om ’s nachts een pinguïn uit Artis te stelen, waarna hij toegang zal krijgen tot een wild feest waar Sanne zal zijn, is hij daar best toe bereid.

Cherim en Van Nieuwkerk, die samen ook het script schreven, nemen ruim de tijd om zijpaden te bewandelen en bijfiguren te introduceren. Zo is daar Marlons beste vriend Mario (Géza Weisz), die evenveel houdt van meisjes als van wiet, en die zijn enige bloeiende plant behandelt als een breekbare geliefde. En is er nog allerlei gedoe rond de twee beste vriendinnen van Sanne, de één een stoere, onafhankelijke dj, de ander een meisje met een chronisch gebroken hart.

In de persmap die Cherim en Van Nieuwkerk verstrekten, werd het al vol branie aangekondigd: dit is nu eens geen jeugdfilm gemaakt door ‘veel te zelfverzekerde veertigers’ die hun cast dingen laten zeggen als ‘retecool’. Nee, ‘hoe vreselijk die uitdrukking ook is’, Sterke Verhalen is ‘voor jongeren, door jongeren’. En of het nu ligt aan hun leeftijd of niet: deze komedie maakt inderdaad een frisse indruk.

In de eerste plaats komt dat door de vlotte manier waarop het verhaal wordt gebracht: een verteller (Matthijs van de Sande Bakhuyzen) roddelt met wat vrienden over de pinguïngeschiedenis, waardoor er op natuurlijke manier ruimte ontstaat voor allerlei zijstapjes. Daarbij wordt de vaart er goed ingehouden, en is de cameravoering en montage behoorlijk gelikt. En al is het duo Cherim/Van Nieuwkerk niet te betrappen op subtiliteiten – de humor is van het vette soort – ze weten genoeg leuke grappen te maken.

Goed, er wordt bij vlagen nogal houterig geacteerd en de dialogen klinken niet allemaal even natuurlijk. Die gebreken worden echter makkelijk verhuld, al was het alleen al door het merkbare, aanstekelijke plezier waarmee Sterke Verhalen is gemaakt. (M.K.)

Hij is inmiddels 64 (!) jaar oud, maar de Italian Stallion ziet er tijdens de persconferentie voor The Expendables in Londen in zijn strak gesneden designer-pak uit als in zijn beste jaren. Dat zijn gezelschap veel jonger (Jason Statham) en imposanter (Dolph Lundgren) is, verandert niets aan het feit dat Stallone in de show steelt. Hij krijgt zelfs een staande ovatie van het ingevlogen journaille, een uitzonderlijke gebeurtenis bij dit soort bijeenkomsten.

Eigenlijk is het opmerkelijk. Zelfs in zijn hoogtijdagen was Stallone een omstreden figuur. De meest cartooneske van de toch al van opgeblazen borsten aan elkaar hangende verzameling actiehelden die de bioscopen in de jaren tachtig beheersten. Tegenwoordig zijn veel van zijn rivalen, zoals Jean-Claude van Damme en Steven Seagal, in de vergetelheid geraakt terwijl de grootste concurrent van allemaal, ene heer Schwarzenegger, een veilig heenkomen heeft gezocht als politicus.

Maar Stallone is er nog steeds. En gezien het succes van The Expendables – de film bracht in Amerika afgelopen weekeinde een dikke 35 miljoen dollar op – kan Hollywood nog steeds niet zonder hem. De Newyorker denkt zelf te weten waarom. “Ik ben trouw aan mezelf gebleven. Ik heb ook gepoogd meer serieus drama te maken, zoals Copland. Maar mensen willen dat niet van mij zien. Wat ze nog wel willen, is een actiespektakel waarin je kerels echt tegen elkaar in het strijdperk ziet treden. Dus niet dat gelul met die computeranimatiegevechten. Nee, man tegen man, echte fysieke explosies en zelf je stunts doen. Dat zie je bijna niet meer.”

Daar heeft Stallone een punt. Het nieuwe millennium is het tijdperk van superhelden die onmogelijke luchtacrobatiek uithalen om vervolgens met vuur uit de ogen of spinnenwebben uit de handen bad guys pootje te lichten. “Een jongere generatie prefereert het superheldenspektakel, en de klant is koning. Mij hoor je niet klagen van vroeger was alles beter. Maar voor mijzelf heeft een film als The Expendables de voorkeur. Het is niet alleen dat wij nog ons lijf in de strijd gooien. Het is ook de filosofie. Bad guys zijn niet stiekem cool maar echt bad guys, die verdelgd horen te worden. En zeker als ze aan vrouwen zitten, zoals in The Expendables gebeurt, is een kogel niet genoeg. Dan moet je gruwelijker dood, al is het om een voorbeeld te stellen dat je niet aan vrouwen komt.”

Je zou ook kunnen zeggen dat deze filosofie vrouwen juist weer reduceert tot slachtoffers die hoognodig gered moeten worden. En daar waren we in de hedendaagse actiefilm nu juist vanaf. Maar dat wil er bij Stallone niet in. “Nou, mijn tegenspeelster in The Expendables is een harde tante. Ze wordt aan waterboarding onderworpen, dat moesten we ook echt zo filmen. Mijn filosofie van wat werkt in een actiefilm gaat overigens verder. Bijna altijd gaat het over gemankeerde helden die ergens een verkeerde afslag hebben gekozen en een weg terug zoeken. Het draait om berouw. Dat gold voor Rocky in 1976 en net zo zeer voor The Expendables.”

Eén ding is onmiskenbaar anders in The Expendables, de hoeveelheid sterren waarmee Stallone het doek deelt. Want naast Lundgren, Statham, Jet Li en Mickey Rourke komen ook Bruce Willis en Schwarzenegger himself langs. “Ja, dat laatste had wel wat voeten in de aarde. In de jaren tachtig had het sowieso nooit gekund dat Arnold, Bruce en ik in elkaars films zouden opduiken. Dat was veel te duur voor de studio’s. Het is maar één scène en ze hebben het als gunst gedaan. Toch maakt juist die scène The Expendables de hommage die ik voor ogen had. Ik heb overigens ook Jean Claude van Damme en Steven Seagal gevraagd. Maar die heren hadden andere ideeën over de richting die hun carrière op moest. Tsja. De tijd zal leren wie er gelijk had, ik voel me goed over mijn keuzes.”

M. Night Shyamalan is niet het type regisseur bij wie je op eieren hoeft te lopen, blijkt tijdens een persconferentie in Londen voor The Last Airbender. Op een voorzichtig geformuleerde vraag over de kritiek die hij kreeg na de Amerikaanse release van deze op een Nickelodeon-serie gebaseerde fantasy-film, volgt een antwoord waaruit geen irritatie of terughoudendheid spreekt.

“Bedoel je het commentaar van filmcritici of van de fans? Dat zijn namelijk twee verschillende dingen. Van de fans? Oké, kijk. Het blijft lastig om een populaire serie te verfilmen. Je hebt namelijk een verplichting naar de trouwe kijkers toe, maar je wil ook een zo goed mogelijke film maken. En die twee dingen kunnen elkaar soms bijten. Je verandert dingen die in een boek of op tv wel werken, maar in jouw bioscoopversie niet. Je moet schrappen en sommige dingen weer invullen, je geeft uiteindelijk een nieuwe vorm aan iets waar mensen al van hielden. En dan gaat er onherroepelijk gemopperd worden. Ik heb me trouwens voorgenomen om voor de release van het tweede deel een lijst uit brengen. Met een opsomming van de dingen die ik heb ik veranderd, en de redenen waarom. Niet om excuses te maken, maar zodat mensen begrijpen waarom ik doe wat ik doe.”

Iedereen mag vinden wat hij wil, lijkt Shyamalan te willen zeggen, maar het zou vervelend zijn als iemand aan zijn motieven twijfelt. “Ik ben The Last Airbender gaan maken omdat ik van het originele materiaal hou, omdat ook ik een fan ben van de serie. In de film zit echter ook mijn specifieke voorliefde voor martial arts en bijvoorbeeld een Shakespeare-achtig thema van strijd binnen een koninklijke familie. Ik maak afgewogen artistieke keuzes, die het verhaal naar mijn inzicht beter maken. Ik doe niets omdat een studio een pistool tegen mijn hoofd houdt, of uit commerciële afwegingen. We hebben trouwens ook een aantal testscreenings gedaan, en toen reageerde het publiek razend enthousiast. Heel veel mensen zijn positief over de film.”

Een van de voornaamste redenen dat Shyamalan besloot om The Last Airbender te verfilmen – het is de eerste keer dat de regisseur zich baseert op het idee van een ander – was de kans om eens flink aan de gang te gaan met martial arts. Lachend: “Toen ik jong was, had ik twee grote liefdes, namelijk horror en kung fu. In mijn carrière heb ik me vooral gericht op enge films, en die zal ik ook altijd blijven maken. Maar ik wilde ook eindelijk eens uitpakken met grote vechtpartijen. Kung fu is zo’n prachtige kunst, er zit zo’n interessante filosofie achter. Je kunt er mensen mee entertainen, terwijl je het toch over wezenlijke zaken hebt. En hé, Bruce Lee is God voor mij. In mijn kantoor staat zelfs een standbeeld van hem. Ik wilde ook een beetje een hommage aan hem brengen.”

Shyamalan zegt desgevraagd dat hij geen druk meer voelt om zich te bewijzen; dat hij niet bij elke nieuwe film wordt achtervolgd door de schaduw van het succes van klassieker The Sixth Sense. “Weet je, ik woon en leef geïsoleerd. Ik doe de deur van mijn boerderij dicht en ik schrijf, en als ik dan naar buiten kom met een script, lukt het altijd om het te verfilmen. En daarna keer ik weer terug naar huis. In 1999, toen ik The Sixth Sense maakte, waren originele, eigenzinnige films erg in trek. In dat jaar alleen kwamen bijvoorbeeld ook Being John Malkovich, American Beauty, The Matrix en The Blair Witch Project uit. Die tijd is echter definief voorbij en juist daarom prijs ik me gelukkig. Ik ben zo fortuinlijk dat ik nog steeds de films kan maken die ik wíl maken, en dat blijf ik doen zolang het kan. Misschien houdt het eens op, daar praat ik heus wel eens over met mijn familie. Maar echt zorgen maak ik me niet. Zolang mijn gezin gelukkig is, ben ik dat ook, en ik geloof dat ik altijd wel iets vind om te doen.”